Het land van goede bedoelingen

Nederland vindt zichzelf zo geweldig maar ze moet een keer in de spiegel gaan kijken om haar tekortkomingen onder ogen te zien, in plaats van zichzelf de hele tijd schouderklopjes te geven van hoe verlicht en hoe vooruitstrevend ze wel niet is.

Bijvoorbeeld, de zwakke weerzijde van onze geroemde tolerantie en gedogen. Tolerantie houdt in dat je je eigen normen en waarden een beetje loslaat: Iemand doet iets dat jij eigenlijk niet goed vindt maar je denkt, “Ik zeg daar niks over. Het moet kunnen. Misschien heeft hij of zij een goede reden daarvoor.” En met het gedogen laat je de wet een beetje los: “Het mag eigenlijk niet maar we gaan het wel toestaan.”

Maar als je de wet loslaat, tegelijk met normen en waarden, wat blijft er dan over waar je je reacties dan wel op kan baseren?

Een goede vraag. Het antwoord dat wij als Nederlandse samenleving erop hebben gevonden is dat wij het vooral van de goede bedoelingen (of niet) van diegene laten afhangen. Zien we iemand aan de verkeerde kant fietsen, dan schatten we snel in, “Is dat een brave huisvader die iets verderop aan deze kant woont? Dan moet het kunnen. Zijn het een stel jongeren die gewoon baldadig zijn? Dan keuren wij het af.” Zie ook de discussie rond de Zwarte Piet. “Kunnen we een Zwarte Piet rijmen met goede bedoelingen? Dan mag hij blijven. Maar als een Zwarte Piet onverenigbaar blijkt met goede bedoelingen, dan moet hij weg.” De goede bedoeling is de enige maatstaf die wij in Nederland nog kennen.

Aan de ene kant is dit heel mooi want onze samenleving is daardoor heel open en relaxed geworden. De keerzijde is dat wij een land van goede bedoelingen zijn geworden dat grenst aan een utopie.

Het grootste wapenfeit van de goede bedoelingen was de aanname van Artikel 1 in 1989. Artikel 1 is een utopische blok aan ons been gebleken want het is eigenlijk onverenigbaar met de vrijheid van meningsuiting, die een hoeksteen van onze samenleving is. Trouwens, ieder mens heeft zijn/ haar eigen voorkeuren en vooroordelen. Om dit te ontkennen is de menselijke maat uit het oog te verliezen. Maar nu zijn we weer bij de politieke correctheid aangeland en die hebben we in andere stukken al behandeld.

Tolerantie en gedogen werken alleen maar als de individuele leden van de samenleving de nodige discipline kunnen opbrengen om het geen chaos te laten worden. Helaas, het individualisme is de laatste jaren uit de hand gelopen en onze samenleving anno 2016 kent geen discipline, geen respect voor de wet en weinig gedeelde normen en waarden.

De Humanistische Democratische Partij wil hier iets aan doen. Zie ook onze speerpunten.